Wat een mooie recensie in PZAZZ door Pieter T’Jonck.
"Zo kan je ‘Take-Away Express’ ook lezen: veel drukte om niets, maar drukte die we blijkbaar niet kunnen missen. Drukte als symptoom van een absurde wereld. Het is klungelig én prachtig én deerniswekkend tegelijk. Net zoals ‘Playtime’ dat in 1967 was. Dat is wel knap voor een debuut."
Lees hier de volledige recensie en steun PZAZZ hier
"Zijn debuut varieert inventief tussen droog en dwaas en levert zo een welgevallig kijkstuk met af en toe een knipoog naar de toenemende individualisering, flexibilisering en robotisering van onze arbeid."
Wouter Hillaert in De Standaard
WAAR HAALDE DRIES LENAERTS ZIJN INSPIRATIE VANDAAN?
De inspiratie voor deze theatervoorstelling ontstond recht tegenover mijn appartement, in een klein afhaalrestaurant in Brussel.
Ik zit er vaak — meestal aan hetzelfde tafeltje, met zicht op de toog. Achter die toog beweegt de man die het allemaal draaiende houdt. De telefoon rinkelt onafgebroken, de bestellingen blijven binnenstromen, het frietvet sist, de toonbank trilt van de drukte. Hij loopt de benen onder zijn lijf, zijn blik gefocust, zijn handen nooit stil. Zijn wereld lijkt in een constante staat van urgentie te verkeren, zonder pauzeknop.
IK HERKEN MEZELF IN HEM
TAKE-AWAY EXPRESS vindt zijn oorsprong in mijn eigen leven — in mijn chaotische bestaan, waarin alles steeds sneller lijkt te gaan. Ik plan mijn dagen te vol, ren van de ene taak naar de andere, als een clown die met steeds meer ballen probeert te jongleren. Mijn onvermogen om ‘nee’ te zeggen duwt me telkens weer richting overbelasting. De ‘people pleaser’ in mij wil blijven geven, blijven doen, blijven doorgaan, zelfs wanneer het te veel wordt. Misschien is dat waarom ik zo vaak bij dat afhaalrestaurant terechtkom: omdat ik in de hectiek van die plek een spiegel zie van mijn eigen leven.